Έντονη ήταν η παρέμβαση του Μάριου Ηλιόπουλου προς τον Χρήστο Πρίτσα κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης της Super League, με αφορμή τη συζήτηση για τα έσοδα των μικρότερων ομάδων του πρωταθλήματος.

«Να κοιτάξεις πρώτα τις συμβάσεις που υπογράφεις ώστε να παίρνεις τα έσοδα που μπορείς», ήταν η χαρακτηριστική τοποθέτηση του Μάριου Ηλιόπουλου προς τον Χρήστο Πρίτσα.

Πρόκειται για μία συμφωνία που στερεί από την Κηφισιά τη δυνατότητα να έχει επιπλέον έσοδα από την παρουσία φιλάθλων άλλων μεγάλων ομάδων στα μεταξύ τους παιχνίδια στη Λεωφόρο.

Μάλιστα, ο Μάριος Ηλιόπουλος δεν έμεινε μόνο στο οικονομικό σκέλος της υπόθεσης, καθώς κατά την τοποθέτησή του άφησε αιχμές και για ζήτημα ισονομίας αναφορικά με τη συγκεκριμένη συμφωνία και τον διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης των οπαδών του Παναθηναϊκού σε σχέση με εκείνους των υπόλοιπων ομάδων.

Όταν ένας προπονητής βλέπει την ομάδα του να νικάει και  αποφασίζει να παρέμβει με τις αλλαγές του, οι περισσότεροι ενστικτωδώς έχουν την ίδια αντίδραση: προστατεύουν αυτό που έχουν.

Ο Τζέικομπ Νίστρουπ λειτουργεί αντίθετα με την πλειονότητα. Οι αλλαγές του δεν είναι μια υποχώρηση ένα βήμα πίσω· είναι η συνέχεια του ίδιου σχεδίου με άλλα πρόσωπα και η διατήρηση της επιθετικότητας του Παναθηναϊκού.

Ο Νίστρουπ δημιουργεί τον Παναθηναϊκό σε μία λογική που δεν μεταβάλλεται από ματς σε ματς. Η ομάδα θέλει την μπάλα, πιέζει ψηλά, δεν κατεβάζει τη γραμμή της για να προστατευτεί. Η σκέψη από πίσω είναι απλή: όσο ο αντίπαλος δεν έχει την μπάλα, δεν μπορεί να απειλήσει. Το φετινό ξεκίνημα το δείχνει καθαρά. Στο 3-0 με τον Παναιτωλικό και στο 0-1 στην Καλαμάτα, οι αντίπαλοι μετά βίας δημιούργησαν φάσεις, γιατί το Τριφύλλι κρατούσε τον έλεγχο και τους ανάγκαζε να τρέχουν πίσω από την μπάλα.

Εδώ φαίνεται η υπογραφή του Δανού προπονητή. Στο ντέρμπι του Παναθηναϊκού με τον ΠΑΟΚ έβγαλε τον Ταμπόρδα και έβαλε τον Ντέσερς, δηλαδή πρόσθεσε έναν ακόμη επιθετικό σε ένα ματς που ήδη κέρδιζε. Με τον Παναιτωλικό, ενώ ήταν μπροστά στο σκορ, έριξε στο 61′ τον Τετέi και αργότερα τον Πελίστρι· κράτησε δηλαδή επιθετικούς παίκτες στο γήπεδο αντί να διασφαλίσει το παιχνίδι με αμυντικές επιλογές.

Στο διπλό με τη Χράντετς Κράλοβε, η αλλαγή του Ντέσερς κατέληξε σε δύο γκολ και στην πρόκριση στην παράταση. Οι αλλαγές προφανώς διαφέρουν, ο στόχος τους μένει ίδιος: να διατηρηθεί η πίεση, να μη χαλαρώσει ο ρυθμός, να μη δώσει ο Παναθηναϊκός στον αντίπαλο τον χώρο και τον χρόνο να ανασάνει.

Θα ήταν εύκολο να παρουσιάσουμε αυτή τη λογική ως αλάνθαστη. Δεν είναι. Στο εντός έδρας ματς με τη Χράντετς, ο Παναθηναϊκός δέχτηκε γκολ στο φινάλε και έμεινε στο 2-2, με τον ίδιο τον Νίστρουπ να παίρνει πάνω του την ευθύνη. Μια ομάδα που επιμένει να παίζει ψηλά και να μην κλείνεται πληρώνει κάποιες φορές το τίμημα. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι αν κάθε αλλαγή αποδίδει. Είναι ότι κάθε αλλαγή υπηρετεί την ίδια σκέψη. Ο προπονητής δεν αλλάζει ιδέα ανάλογα με το σκορ· αλλάζει εργαλεία για να την εξυπηρετήσει.

Σύμφωνα με μία διαδεδομένη λογική στο ποδόσφαιρο, η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Ο Νίστρουπ απλώς το πηγαίνει ένα βήμα παρακάτω: αλλάζει παίκτες όχι για να σβήσει το παιχνίδι, αλλά για να μη σβήσει ποτέ αυτή η επίθεση…