Αδειες ψυχές και άδεια ψυγεία

Η πρόσφατη ανθρώπινη τραγωδία στην Ηλιούπολη με δύο 17χρονα κορίτσια να επιλέγουν την αυτοχειρία πηδώντας από εξαώροφη πολυκατοικία, συγκλόνισε και προβλημάτισε βαθιά. «Μαμά, μπαμπά δεν θέλω άλλο να ζω» έγραψε στο τελευταίο γράμμα του το ένα εξ αυτών. Βαρύ κι ασήκωτο το «Δεν θέλω άλλο να ζω» από ένα παιδί που δεν πρόλαβε να ζήσει, να χαρεί τη νιότη του, να δημιουργήσει.

Αναρωτιέται κάθε άνθρωπος καλής θέλησης τι έφταιξε που τα δυο κορίτσια βρήκαν μπροστά τους μόνο βαθύ σκοτάδι, ώστε να καταλήξουν στο ότι δεν αξίζει να ζουν άλλο. Επειδή κάποιοι/κάποιες εύκολα θα ρίξουν τον «λίθο του αναθέματος» στους γονείς, ενδεχομένως στο οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον, προσωπικά επιλέγω μια φράση από ποίημα του Μαγιακόφσκι που λέει «Η Πολιτεία αμπάρωσε τον δρόμο με σκοτάδι».

Δυστυχώς, η ελληνική Πολιτεία, όπως εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια, γεμίζει με ανασφάλεια, αβεβαιότητα και άγχος τη νέα γενιά, στερώντας ταυτόχρονα την πίστη της σε ιδανικά και αξίες, που εμπνέουν και παράγουν δίψα για τη ζωή. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από τα θλιβερά πεπραγμένα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, την υποκρισία και τον κυνισμό των ανθρώπων της τύπου Γεωργιάδη και Μακάριου Λαζαρίδη, που αντλούσε πόρους από το κράτος με ανύπαρκτο πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης; Με το «βαθύ κράτος» ισχυρίζεται ότι τα έχει βάλει ο Μητσοτάκης, για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα των διαδοχικών σκανδάλων, από τις υποκλοπές μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση των «μένουμε Ευρώπη» συνωμοσιολογεί εις βάρος της Ευρωπαίας εισαγγελέως με ύφος του στιλ «μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς».

Διαχρονικό το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, λέει ο Μητσοτάκης, θυμίζοντας το «μαζί τα φάγαμε». Αν όμως αυτό αληθεύει, τότε φταίει το ίδιο το σύστημα. Κάποιοι, ατυχώς, εξ αριστερών, δέσμιοι του οικονομισμού, αποδίδουν τα προβλήματα της ελληνικής νεολαίας στις άδειες τσέπες των γονιών και τα άδεια ή μισοάδεια ψυγεία των νοικοκυριών, παραγνωρίζοντας την ηθική διάσταση της σημερινής κοινωνικής και πολιτικής κρίσης, που είναι κρίση και του διεθνούς συστήματος, γι’ αυτό αλωνίζει ο τραμπισμός.

Αν η Αριστερά και το κυοφορούμενο πολιτικό κίνημα Τσίπρα δεν αντιληφθούν και δεν αναδείξουν αυτή τη διάσταση, δεν θα ανακτήσουμε την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία, ξεπερνώντας και τη δική μας κρίση.

Θυμίζω, τέλος, ότι ο εκ των πρωτεργατών της περεστρόικα στη Σοβιετική Ενωση Αλεξάντερ Γιάκοβλεφ έλεγε στους συντρόφους του, που απέδιδαν την κρίση στην έλλειψη καταναλωτικών αγαθών στη χώρα του Λένιν, ότι «δεν είναι τα άδεια ράφια, αλλά οι άδειες ψυχές», που είχαν καταστήσει αναγκαία την «επανάσταση μέσα στην επανάσταση» σε μια κοινωνία βυθισμένη στην πολιτική απάθεια, μακριά από την ιδέα του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.

*Υπεύθυνος Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.