Οταν ο Μητσοτάκης αυτοθαυμάζεται…
Συμβαίνει κι αυτό στην πολιτική. Ενας πολιτικός, αρχηγός, υπουργός, πρωθυπουργός, που έκλεισε τον κύκλο του, να αρνείται να το καταλάβει. Να εμφανίζει για τον εαυτό του μια εικόνα πιο θετική, λαμπερή, αψεγάδιαστη στην παρακμή του, απ’ ό,τι στην αρχή του. Να καλύπτει με μια τεράστια πολύχρωμη αφίσα του τύπου Εγώ και το Εργο Μου καταστροφικές πολιτικές, λάθη, ακόμα και εγκλήματα. Να διαπράττει σχέδια για ένα μέλλον στο οποίο όλοι, εκτός απ’ αυτόν, ξέρουν ότι θα είναι απών. Να κάνει με τον νου του μπαϊράμι, όπως το συνοψίζει η λαϊκή σοφία, έχοντας χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα. Και να μην καταλαβαίνει πως όσο πιο πολύ αυτοθαυμάζεται τόσο προσδίνει χαρακτήρα ταπείνωσης στο αναπόφευκτο τέλος του.
Αυτό αφορά προφανώς πρόσωπα μειωμένης κοινωνικής ευαισθησίας, μηδενικής ενσυναίσθησης και αμφισβητήσιμης πολιτικής ευφυΐας, όπως ας πούμε ο Μητσοτάκης. Ο Καραμανλής, για παράδειγμα, που ο Μητσοτάκης εμφανίζεται ως ο μόνος άξιος λόγου επίγονός του, ήξερε πότε έπρεπε να αποχωρήσει για να μην υποστεί μια εξευτελιστική εκδίωξη. Ο Μητσοτάκης δεν έχει ούτε το πολιτικό ανάστημα ούτε την προσωπική αξιοπρέπεια να κάνει κάτι τέτοιο. Συστήθηκε με την εισήγησή του στο συνέδριο της Ν.Δ. ως ο φωτισμένος και αλάνθαστος, που δεν έχει κανέναν σκοπό να παραδεχτεί όσα ταλανίζουν τη χώρα και το κόμμα του, με δική του ευθύνη. Ούτε καν να τα κατονομάσει, με μια έστω συμβατική αυτοκριτική διάθεση.
Με τον Μητσοτάκη σκίζουμε! Αυτό βγαίνει από την παρέμβασή του. Σκίζουμε στην οικονομία, την ανάπτυξη, την κοινωνική συνοχή, τις τραβηχτικές από την Ευρώπη, την αμοιβή της εργασίας, την Υγεία, την Παιδεία, τη φροντίδα για τους νέους. Η πατρίδα είναι σε καλά χέρια, στα μόνα μάλιστα καλά χέρια που αυτή τη στιγμή διαθέτει: τα δικά του! Ενώ οι άλλοι, με προεξάρχοντα εκείνον που δύει -τον Τσίπρα- ενώ στην πατρίδα ανατέλλει το λαμπρότερο μέλλον, είναι τοξικοί, δεν έχουν πρόγραμμα, ούτε επιχειρήματα, και ως εκ τούτου καταφεύγουν σε ψέματα, επιθέσεις και μηδενιστικό «όχι σε όλα». Συνεπώς το δίλημμα δεν είναι Μητσοτάκης ή χάος. Είναι Μητσοτάκης ή οποιοσδήποτε άλλος. Κυρίως εκείνος που έκλεισε τις τράπεζες.
Οποιος θεωρεί υπερβολικά τα παραπάνω ας κάνει τον κόπο να ρίξει μια ματιά στην εξύμνηση του Μητσοτάκη στον εαυτό του σε ένα συνέδριο που λες και στήθηκε γι’ αυτόν τον σκοπό. Πιο επικά, λυρικά, επικολυρικά από ό,τι θα μπορούσε να τα σκαρφιστεί και ο πιο ευλύγιστος αυλοκόλακας, ο Αδωνις για παράδειγμα, τα λέει ο ίδιος για το μεγαλείο του. Ενα παραλήρημα δόξας, μια στέψη με το ίδιο του το χέρι, και μια εικόνα της χώρας που τη χωρίζει άβυσσος από την πραγματικότητα της χώρας και των ανθρώπων της. Αυτή ακριβώς η άβυσσος, που ο ίδιος αρνείται να αντικρίσει, τον αντικρίζει. Σ’ αυτή θα τελευτήσει τον πολιτικό του βίο, αναπέμποντας ύμνους στον εαυτό του. Πιο γρήγορα από ό,τι φαντάζεται…
